രണ്ടു സമാന്തര-
രേഖകളായിരുന്നു നാം
ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാതെ,
നെടുനീളെ,
അറ്റം കാണാതെ,
നീണ്ടു പോയ രേഖകള്‍.
എന്നിട്ടും......
നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്‍
വൃത്തത്തില്‍
നീയെന്നെ തളച്ചിട്ടു.
അതിനുള്ളില്‍
പിടഞ്ഞപ്പോഴും
ബന്ധങ്ങളുടെ
ചതുരത്തിന്
ഞാന്‍ ക്ഷ്തമെല്‍പ്പിച്ച്ചില്ല.
അവസാനമോ?
ഒരു ത്രികോണ-
പ്രണയത്തില്‍
ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്നു
ഞാന്‍ വീണ്ടും
അതെ
സമാന്തരരേഖയായീ
നെടുനീളെ,
അറ്റം കാണാതെ
നീണ്ടു
പൊയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഇതാ ഒരു ജഡം,
അടര്‍ന്നു വീഴാന്‍
തുടങ്ങും മിഴിയില്‍
തുളുബുന്നത്
നിന്നോടുള്ള പ്രണയം,
അഴുകി തുടങ്ങിയ
നാസികയില്‍
കുടികൊള്ളുന്നത്
നിന്റെ ഗന്ധം,
തുള വീണ കര്‍ണത്തില്‍
ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടി-
യോടൊപ്പം കേട്ട-
ശബ്ദത്തിന്‍ ഒലികള്‍,
വീര്‍ത്ത ചുണ്ടില്‍
നനവൂറും ചുംബനത്തിന്‍
ആലസ്യം,
പുഴുക്കുതേററ ചര്‍മത്തിന്‍
രോപകുപങളിലെല്ലാം
നിന്നോടുള്ള ആസക്തി,
മൂക്കുപൊത്തതൊന്നു-
കൂടി നോക്കൂ
ഇതെന്‍ "ഹൃദയം"
മീനുകള്‍ കൊത്തി-
പ്പറിചെങ്ങിലും
ഉള്ളില്‍ ഇപ്പോഴും
നിന്റെ പ്രണയം
മരിക്കാതെ ചിരിക്കുന്നു
എണ്ണകിണറുകളുടെ
നാട്ടിലിരുന്നു
നീ എന്നോടിഷ്ടമാണെന്ന്
ആണയിടുമ്പോള്‍,
ഇവിടെ നഗരത്തിന്‍റെ
ശീതികരണ മുറികളിലും
വികസനത്തിന്‍
ആണയിടലുകള്‍,
അവിടെ നീ
എന്റെ മജ്ജയില്‍
നിന്റെ സ്നേഹം
കുത്തി ഇറക്കുമ്പോള്‍,
ഇവിടെ ആഴിയുടെ
ആഴപരപ്പില്‍
ആഴ്ന്നിരങുന്നത്
പുതിയ കണ്ടെത്തലിന്‍റെ
ആയുധങള്‍.
നിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
അധിനിവേശിച്ച
എന്റെ സ്നേഹത്തിനു
വിരഹത്തിന്‍ ഉപ്പുരസം.
നഗരത്തിന്‍റെ പുതിയ
വികസനമോഹങള്‍ക്ക്
എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന്‍
പ്രാര്‍ത്ഥന കൂട്ട്.
നമ്മുടെ ഒന്ന് ചേരലിന്‍റെ
എണ്ണ നഗരത്തില്‍
ഒഴുകുന്നതും കാത്തു
മൈലാഞ്ഞി ഉണങാത്ത
കൈയുമായി
നിന്റെ മണവാട്ടി
ഈ നഗരത്തില്‍ തനിയെ..
മാറാലകെട്ടിയ മനസ്സിന്‍റെ ഉള്ളറകളില്‍ നിന്ന്
കവിത പടിയിരങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഏദേന്‍തോട്ടത്തിലെ ആപ്പിള്‍ മരത്തിലും
അതിനെ ചുറ്റിയ സര്‍പ്പത്തില്‍ ദ്രംഷ്ടയിലും
തേടി ഞാന്‍...കണ്ടതോ?
ആദ്യപാപത്തിന്‍ കദനങ്ങള്‍.
സോളോമന്റെ മുന്തിരിപടര്‍പ്പുകളിലും,
ജരുസേലേം കന്യകമാരുടെ കിനാവുകളിലും
പരതി ഞാന്‍..കണ്ടതോ?
തീവ്രപ്രണയത്തിന്‍ തേങലുകള്‍.
ചാവുകടലിനു കുറുകെ പോയ ജനതയുടെ
കണ്ണിലും,നോഹയുടെ പെട്ടകത്തിലേക്കും
നോക്കി ഞാന്‍ ...കണ്ടതോ?
പ്രത്യാശയുടെ പൊന്‍കിരണങ്ങള്‍
ബദ്ലെഹമിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ താഴ്വരയിലും,
വാനില്‍ ഉദിച്ച നക്ഷത്രത്തില്‍ ശോഭയിലും
തിരഞ്ഞു ഞാന്‍..കണ്ടെതോ?
പിറവിയുടെ ആനന്ദാശ്രൂ,
സക്കെവുസിന്റെ ചുന്ഗപണത്തിലും
മഗ്ദലേനയുടെ സുഗന്ധദ്രവ്യങളിലും
കവിതയില്ല..ഉള്ളതോ?
കുറ്റബോധവും,അടക്കിയ വിങ്ങലുകളും.
പിന്നെയെന്‍റെ കവിതയെവിടെ?
മുപ്പതു വെള്ളിക്കാശിന്‍ കിലുക്കത്തിലോ?
പീലാത്തോസ് കൈകഴുകിയ വെള്ളത്തിലോ?
ഗാഗുല്ത്തായിലെ മരകുരിശിലോ?
കണ്ടില്ല ഞാനെങും എന്റെ കവിതയെ.
പോയിരിക്കുന്നു..എവിടെയ്ക്കോ.
കണ്ണീരുമായീ ഞാന്‍ പിന്നെയും അലയവേ,
ഉളിയുടെ ശബ്ദം.....
എന്റെ തച്ചന്റെ പുരയില്‍ നിന്ന്.
അപ്പോള്‍ ആ കുരിശോ?
ഇല്ല ....അവനു മരണമില്ല.
നക്ഷത്രകണ്ണുള്ള തച്ചന്‍ കടയുന്നത് എന്റെ ജീവിതമാണ് .
എന്റെ ജീവിതം തന്നെ അല്ലെ എന്റെ കവിത?
കണ്ണാ ..............
നിന്‍ പ്രണയത്തില്‍
ഒരു കുളിര്കാററായീ
തലോടാന്‍ ..
മഞ്ഞായീ ഉരുകാന്‍ ..
മഴയായീ പെയ്തൊഴിയാന്‍ ..
ഒരു പുഴയായീ ഒഴുകാന്‍ . ..
തിരയായീ തഴുകാന്‍ ..
ഒരു മഴവില്ലായീ നിറയാന്‍
നിലാവായ്‌ ഉദിക്കാന്‍ ..
ആ മുഖമൊന്നു കാണാന്‍
കാലിലെ മണ്‍ത്തരിയായീ
വീണടിയാന്‍ ഈ രാധയ്കെന്തു
മോഹമെന്നോ?
ഇരുട്ടില്‍ ഏതോ മൃഗത്തിന്റെ
നിഴല്‍ മനുഷ്യന്റെ
ശിരസ്സ്‌ പിളര്‍ക്കുന്നു,
അതില്‍ നിന്നോഴികിയ രക്തം
കൊണ്ടത്
ചുവര്‍ ചിത്രമെഴുതുന്നു,
ജനനി തന്‍ മാറില്‍ ചവിട്ടി
നിന്നട്ടഹസിച്ച്,
ജനകന്റെ സ്നേഹത്തെ
കരണത്തടിക്കുന്നു,
സഖിയുടെ കണ്ണീരില്‍
കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പി,
കാമിനിയുടെ ഹൃദയത്തില്‍
പ്രേമത്തിന്‍ കഠാര കുത്തുന്നു,
കാമിനിയോ,
പുതിയ മേച്ചില്‍പുറങ്ങളില്‍
ചായം പൂശിയ പ്രണയം
വില്പനചരക്കാക്കുന്നു,
ഉള്ളില്‍ കുരുത്ത പാപസന്തതിയെ
കൊന്നു തള്ളി,
പാവമേതോ അമ്പലവാസിയുടെ
മനസ്സിന്‍ കല്പടവില്‍
പാപത്താല്‍ പുഴുത്ത
വലതു കാല്‍ വെയ്ക്കുന്നു.
കാലം കവര്‍ന്ന സഖാക്കളുടെ
ചോരയാല്‍ ചോന്ന
പതാകയേന്തി വിപ്ലവം
പറയുന്നവന്റെ ഞരമ്പില്‍
ഇന്നലെ കണ്ട നീലചിത്രത്തിന്‍
മാറ്റൊലി നുരയ്ക്കുന്നു,
ആ ചുവടു പിടിച്ചവന്‍
അമ്മ തന്‍ അരികില്‍
മയങ്ങും പിഞ്ഞിലം
മേനിയില്‍ കാമം തിരയുന്നു,
സ്വന്തം പുത്രിയില്‍ പോലും
പരമ്പര തീര്‍ക്കുന്നു.
ഇതോ മനുഷ്യന്‍?
ഇന്നലെ മൃഗമായിരുന്നോന്‍?
ഏതാവാതാരമിനി
പാരില്‍ വരേണ്ടൂ
ഈ മൃഗമൊരു മനുഷ്യനാവാന്‍?
ഈ പാരൊരു പറുദീസയാവാന്‍?
.
ഇന്നലെ സ്വപ്നത്തില്‍
ഞാനൊരു യാത്ര പോയീ,
പിച്ച വെച്ച
ഊടുവഴികളിലൂടെ.
ഓടികളിച്ച്,
വേര്‍ത്തോലിച്ചു,
ചളിയില്‍ പുതച്ച്,
പ്രിയതോഴിയുമൊത്തു,
ഓണപൂക്കള്‍ തേടീ,
ഓണത്തുബികളെ പിടിച്ചു,
ചിരിച്ചു,കളിച്ചു,പിണങ്ങി,
നന്മ മാത്രം മനസിലേന്തി,
അമ്മയുടെ ഓമനയായീ,
അച്ഛന്റെ സ്വപ്നമായീ,
മുത്തശി തന്‍ കുരുന്നായീ,
പിന്നിട്ട വഴിയിലൂടെ
ഒരു മടക്കയാത്ര..
സ്വപ്നത്തിന്‍ പാതിയില്‍
കൌമാരത്തിന്‍ നെഞ്ജിലേക്ക്...
കൊതിപ്പിച്ച പാട്ടിന്റെ
ശീലുകള്‍ തേടീ,
കണ്ണിലെ കനകങ്ങള്‍
ചുവപ്പിച്ചു,
ലജ്ജയില്‍ പൊതിഞ്ഞു,
സ്വപ്നങളെ
നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത്,
പരിഭവങ്ങളെ പരിണയിച്ച
തോഴന്റെ
ഹൃദയത്തിലേക്കൊരു
പ്രണയയാത്ര ..
കഞ്ചിമ്മി തുറന്നപ്പോള്‍
ഞാനിന്നെന്‍
യൌവനത്തിന്‍ വഴിത്താരയില്‍,
ഒരു സ്നേഹകടലിന്‍ തീരത്ത്,
അതില്‍ വിരിഞ്ഞ
കുഞ്ഞിത്തിരകളുടെ,
കുസൃതിയെ കൊണ്ജിച്ചു,
ചിരിച്ചു,കളിച്ചു,
പിണങ്ങി,കരഞ്ഞു,
പിണക്കങ്ങള്‍ക്ക്‌
മഴവില്ലിന്‍ നിറം തന്ന
തോഴിയെ മറന്ന്,
ഹൃദയത്തെ ത്രസിപ്പിച്ച
ഗായകന്റെ ഗാനം മറന്ന്,
പഴകഥയെല്ലാം
ഓര്‍മ തന്‍ ഭാണ്ട്ത്തിലാക്കി,
അവര്‍ക്കായ്‌ മാത്രം
ഇനിയീ യാത്ര..
